Spring naar inhoud

God is liefde; Joh 20,1-9

16 april 2017

Vroeg in de morgen gaat Maria Magdalena op pad. Ze gaat naar het graf van Jezus en ziet dat de steen weggerold is. Elk jaar weer hoort u dit verhaal. En waarschijnlijk denkt u net als ik: ja, zo is het gegaan, zo ontdekten de vrouwen dat het graf leeg was  en dat onze Heer, Jezus Christus uit het graf is opgestaan, dat Hij verrezen is.

Als we echter de vier Evangelieverhalen naast elkaar leggen, blijken ze nogal van elkaar te verschillen. Afgelopen nacht hoorden we de lezing van Matteüs. Bij hem gaat Maria Magdalena samen met de andere Maria naar het graf. Op het moment dat ze daar aan komen, is er een aardbeving en verschijnt er een engel die de steen wegrolt. De engel vertelt de vrouwen dat Jezus verrezen is. Het zijn geen kleine details  waarin deze lezingen van Johannes en Matteüs van elkaar verschillen. De verhalen zijn zo verschillend  dat het voor ons in onze tijd de nodige verbazing wekt. Hoe is het mogelijk dat er over zo’n belangrijke gebeurtenis zo van elkaar verschillende verhalen worden verteld.

Hebben de vrouwen zo slecht opgelet, dat ze niet weten wat er precies gebeurd is, dat ze zelfs niet weten of ze met zijn tweeën waren of Maria Magdalena alleen? Het maakt het verhaal in onze ogen bepaald niet geloofwaardig. Dat hadden die vier evangelisten toch ook kunnen beseffen. Waarom hebben die dan niet de verhalen beter op elkaar afgestemd? Dat je verschillende accenten legt, is prima, maar laat de feiten asjeblieft een beetje kloppen en met elkaar overeen komen. Zo denken wij in onze tijd. Juist bij dramatische gebeurtenissen willen we exact weten wat er gebeurd is. Denk aan een vliegtuigramp.  Minutieus wordt uitgezocht hoe de gang van zaken is geweest. Dat is niet alleen om te voorkomen dat zoiets weer gebeurd of om te weten welke verzekeringsmaatschappij de schade moet vergoeden. Nee, ook de nabestaanden vragen erom. Zij willen van minuut tot minuut weten hoe hun geliefde verongelukt is.

Hoe anders zijn de Evangelieverhalen. De evangelist is geen journalist die nauwkeurig de gang van zaken beschrijft. De evangelist is geen objectieve buitenstaander. Hij is zelf tot in zijn ziel door de gebeurtenissen geraakt. Hij is geheel en al betrokken en maakt er zelf onderdeel vanuit. De evangelist wil zijn lezer en toehoorder overtuigen en deelgenoot maken van wat dit allemaal ook met hemzelf heeft gedaan. Neem bijvoorbeeld de zwachtels en de zweetdoek die zijn blijven liggen. Johannes maakt hier een nadrukkelijk verschil met de opstanding van Lazarus. Die kwam met de doeken nog om zich heen het graf uitlopen. Hij had de dood niet overwonnen. Hij zou weer opnieuw sterven.

Misschien heeft u donderdagavond naar The Passion gekeken. Met behulp van liedjes uit deze tijd werd het lijden en sterven en ook de verrijzenis van Jezus Christus in beeld gebracht. Hier werd er zeker niet naar gestreefd  een precies verslag van die gebeurtenissen te geven. Net als in de Evangelieverhalen probeerde men de essentie ervan te verwoorden. Wat doet dit verhaal met ons? Wat betekent het voor ons in deze tijd? Zo merkwaardig zijn de verschillen tussen de Evangeliën dus ook weer niet. Als we tot de essentie doordringen,  blijkt het om een universele boodschap te gaan, een boodschap die niet aan tijd en plaats gebonden is. Alleen de wijze van vertellen is aan tijd en plaats gebonden.

Die essentiële boodschap is: God is liefde. Uit liefde heeft Hij ons geschapen. Uit liefde voor de mensen is zijn Zoon mens geworden, heeft Jezus Christus zich tot in alles met ons verbonden. In zijn liefde voor ons ging Hij tot het uiterste toe, tot de dood aan het kruis. Het is Gods liefde voor ons die maakt dat ook voor ons de dood niet het einde is. Ook wij zullen opstaan en leven, eeuwig leven. Christus heeft de dood en het kwaad definitief overwonnen. Wij zullen leven als mensen, in liefde en verbondenheid met elkaar. Daartoe zijn wij geschapen.

Hoe het eeuwig leven zal zijn: wij weten het niet. De verrijzenis van Jezus Christus geeft ons wel een aanwijzing. Hij verscheen aan zijn leerlingen zichtbaar als een mens. Hij sprak met hen en was met hen verbonden. Dat mogen ook wij verwachten van het eeuwig leven, dat wij het meest essentiële van onze menselijkheid behouden: dat wij met elkaar verbonden blijven en van elkaar houden. Dat is ook wat wij belijden in onze geloofsbelijdenis als wij getuigen van ons geloof in de gemeenschap van de heiligen,  de verrijzenis van het lichaam en het eeuwig leven.  Wij mensen blijven leven in liefdevolle relatie met elkaar.

God is liefde. Dat is onze boodschap aan de wereld. Wat er ook gebeurt, God houdt van je.  Hij zal je doen opstaan. Hij zal je doen leven. Zelfs als jij je van Hem afkeert, zal Hij je blijven zoeken. Hij geeft je telkens weer een nieuwe kans. En wij mensen mogen dat ook naar elkaar in praktijk brengen. Ook wij mogen elkaar hoop en vertrouwen en nieuwe kansen geven. Wij mogen elkaars fouten vergeven en barmhartig zijn naar elkaar. Ook wij mogen mensen laten opstaan en toekomst geven. Want de Heer is waarlijk opgestaan. Alleluia.

Advertenties

From → Preken

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s