De Barmhartige; Jer 31,7-9; Heb 5,1-6; Mc 10,46-52

Moslims hebben 99 schone namen voor God. De belangrijkste is: ar-Rahman, de Barmhartige. Ook voor ons is God de Barmhartige. Vandaag horen we over de barmhartigheid van God. De eerste lezing is een jubellied op Gods barmhartigheid. Hij heeft zijn volk gered en teruggevoerd uit de ballingschap. Hij brengt zijn volk bijeen, heeft het getroost als een vader. Dit is de roeping die God heeft voor iedere mens. Iedere mens is geboren voor een gelukkig en liefdevol leven. Het geluk is niet maakbaar. Het is vooral een geschenk van God aan ons. Dit geschenk vraagt echter wel onze medewerking. Het vraagt van ons we dat ervoor open staan, dat we het geschenk willen ontvangen en aanvaarden. Ontvankelijk zijn is leven vanuit de hoop.

God roept zijn volk terug uit de ballingschap. Hij zal het volk terugvoeren naar het beloofde land, naar Israël. Dat vraagt echter wel dat de mensen zelf op reis gaan. Ze moeten vertrouwen op Gods belofte en zullen zelf hun land weer moeten opbouwen. Dat is de weg van de hoop die hen het toegezegde geluk zal brengen. In het Evangelie horen we de mensen Bartimeüs toeroepen: “Heb goede moed! Sta op, Hij roept u.” Ook Bartimeüs moet in beweging komen. Maar ondertussen geeft Jezus hem alle vrijheid. Hij moet zelf kiezen. “Wat wilt u dat Ik voor u doe?”

Bartimeüs gelooft dat Jezus een bijzonder mens is. Hij noemt Jezus Zoon van David. Dat is niet zo maar een titel. Dat is een titel met een grote belofte. Bartimeüs vertrouwt erop dat die belofte er ook voor hem is. Bartimeüs is een mens met hoop. Hij hoopt op Gods barmhartigheid. Hij vertrouwt erop dat Jezus in staat is hem te laten zien. Hij antwoordt aan Jezus: “Rabboeni, maak dat ik kan zien.” Daarop zegt Jezus: “Ga, uw geloof heeft u genezen.” Maar Bartimeüs is helemaal niet van plan te gaan. Hij kan inderdaad weer zien. De ogen zijn hem opengegaan. Maar dit is niet alleen in letterlijke betekenis het geval. Bartimeüs ziet dat Jezus werkelijk de Messias is. Bartimeüs volgt Jezus op zijn tocht naar Jeruzalem. Dit is de roeping die Jezus heeft gekregen: opgaan naar Jeruzalem. In de brief aan de Hebreeën gaat het over de roeping van Jezus: Hij is de door God geroepen hogepriester die zijn leven heeft geofferd om ons te redden.

Bartimeüs kwam tot het inzicht dat hij Jezus moest volgen, dat het volgen van Jezus zijn roeping is. Hij wist dat het volgen van Jezus hem gelukkig zou maken. Ook wij volgen Jezus, ook wij zijn zijn leerlingen. Het grootste geluk dat ons kan overkomen is dat wij anderen tot zijn leerling weten te maken. Een ander gelukkig maken, maakt jezelf werkelijk gelukkig. Het geluk dat God ons geeft, willen we niet voor onszelf houden. We willen de liefde en het geluk delen met alle mensen. Dit delen gaat niet ten koste van ons eigen geluk. Dit delen van geluk vergroot ook ons eigen geluk.

Dit is ook wezenlijk aan onze hoop. Hoop is iets anders dan optimisme. De optimist denkt: het komt wel goed; het zal zo’n vaart niet lopen; ze lossen het wel op. De optimist ziet het wel gebeuren. Optimisme leidt tot passiviteit, hoop leidt tot actie. Iemand die hoopt, komt zelf in actie. Hoopvolle mensen denken: we gaan er wat aan doen. Zij hebben een doel voor ogen, een doel dat een inspanning en een offer waard is.

Hoop is de basis van het werken aan het Rijk Gods. Het Rijk Gods is geen kwestie van maakbaarheid, geen kwestie van het realiseren van doelen. Wij mensen zijn helemaal niet in staat het Rijk Gods te realiseren. En toch worden wij uitgenodigd eraan te werken. Wij worden uitgenodigd te werken aan een niet te bereiken doel. Het is de hoop die ons ervan overtuigd, dat we desondanks werken aan de verbetering van de wereld, dat we hoe dan ook bijdragen aan het realiseren van Gods droom, dat we werken aan het geluk van onze medemensen. Uiteindelijk zal God ons werk voltooien en het Rijk Gods tot stand brengen.

Bartimeüs volgde Jezus op zijn weg naar Jeruzalem. Dat was zijn bijdrage aan de komst van het Rijk Gods. Volgen wij Bartimeüs in zijn hoop? Amen.